Ο Νίκος Μωραΐτης, ο οποίος έχει ντύσει με τους στίχους του μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού πενταγράμμου και έχει υμνήσει το συναίσθημα όσο λίγοι, αυτή τη φορά κλήθηκε να αποτυπώσει στο γραπτό λόγο τον πιο βαρύ αποχαιρετισμό: αυτόν προς τη γυναίκα που του χάρισε τη ζωή.
«Ξημερώνει η πιο δύσκολη μέρα»
Στην ανάρτησή του, η οποία συνοδεύεται από μια τρυφερή φωτογραφία από το παρελθόν, όπου ο ίδιος απεικονίζεται σε παιδική ηλικία στην αγκαλιά της μητέρας του, ο στιχουργός περιγράφει με σπαρακτικό τρόπο τα συναισθήματά του. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, μπροστά σε αυτή τη μεγάλη απώλεια, νιώθει ξαφνικά σαν ένα μικρό παιδί που χάνει το στήριγμά του.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν τα λόγια του για τη λέξη «μαμά», μια λέξη που, όπως γράφει με παράπονο, δεν θα προφέρει ποτέ ξανά. Παράλληλα, κάνει μια αναδρομή στα παιδικά του χρόνια, εκφράζοντας τον θαυμασμό και την περηφάνια που ένιωθε για εκείνη, για την ομορφιά της, αλλά και για τα σπάνια ταλέντα της και τις δημιουργίες των χεριών της.
«Μαμά. Τι ωραία που η ηχούσε αυτή η λέξη που δε θα ξαναπώ. Σ’ αγαπώ. Τι όμορφη που ήσουν. Σε χάζευα. Καμάρωνα που είχα την πιο όμορφη μαμά» σημειώνει μεταξύ άλλων στην εξομολόγησή του.
Η έκκληση προς τους φίλους και τους οικείους του
Κατανοώντας το έντονο ενδιαφέρον και την ανάγκη των φίλων και των συνεργατών του να του συμπαρασταθούν σε αυτή τη δύσκολη καμπή, ο Νίκος Μωραΐτης απηύθυνε μια ευγενική αλλά σαφή έκκληση. Ζήτησε από τον κύκλο του να μην επικοινωνήσουν μαζί του τηλεφωνικά αυτή την ώρα, καθώς χρειάζεται χρόνο και ηρεμία για να διαχειριστεί το πένθος του. Διευκρίνισε, μάλιστα, πως όταν αισθανθεί έτοιμος, θα ενημερώσει ο ίδιος για τα περαιτέρω μέσα από το διαδίκτυο.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση του Νίκου Μωραΐτη:
«Ξημερώνει η πιο δύσκολη μέρα.
Κι εγώ είμαι ξαφνικά ένα μωράκι στα χέρια της μάνας του.
Που θα πρέπει να πάει στο νοσοκομείο να παραλάβει τη σορό της μάνας του.
Μαμά.
Τι ωραία που η ηχούσε αυτή η λέξη που δε θα ξαναπώ.
Τι όμορφη που ήσουν. Σε χάζευα. Καμάρωνα που είχα την πιο όμορφη μαμά.
Καμάρωνα τα ταλέντα σου. Και που σε θαύμαζαν για όλα αυτά που έφτιαχνες με τα λεπτά νευρώδη χέρια σου.
Σ’ αγαπώ.
Και τώρα ξημερώνει η πιο δύσκολη μέρα.
*Φίλοι, μη με καλέσετε στο τηλέφωνο, παρακαλώ. Θα σας ενημερώσω από εδώ. Ευχαριστώ για την κατανόηση».