Θλίψη στον χώρο των εικαστικών και των γραμμάτων προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Χρήστου Μαρκίδη. Ο 72χρονος ζωγράφος και ποιητής εντοπίστηκε νεκρός το απόγευμα της Δευτέρας 24 Αυγούστου στο διαμέρισμά του στα Εξάρχεια, ενώ οι πρώτες ενδείξεις που εξετάζουν οι Αρχές παραπέμπουν σε αυτοχειρία. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η τελευταία ανάρτηση που είχε κάνει λίγες ώρες νωρίτερα, στην οποία παρέθετε λόγια του ποιητή Νίκου Καρούζου για την ύπαρξη και τη γέννηση. Παρότι εκ των υστέρων η δημοσίευση αποκτά ιδιαίτερο βάρος, δεν μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί «προφητική» ούτε απόδειξη για τις προθέσεις του καλλιτέχνη.
Από την αναζήτησή του στην τραγική κατάληξη
Ο Χρήστος Μαρκίδης δεν είχε δώσει σημεία ζωής και η απουσία του είχε προκαλέσει ανησυχία, με αποτέλεσμα να αναζητηθεί. Η υπόθεση είχε τελικά τραγική κατάληξη, όταν ο 72χρονος εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις του μέσα στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Οι αρμόδιες Αρχές έχουν αναλάβει τη διερεύνηση των συνθηκών του θανάτου του. Με βάση τις πρώτες πληροφορίες, εξετάζεται ως επικρατέστερο το ενδεχόμενο αυτοχειρίας, ωστόσο η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί και αναμένονται τα στοιχεία που θα επιτρέψουν την πλήρη αποσαφήνιση της υπόθεσης. Ένα στοιχείο που συγκέντρωσε ιδιαίτερη προσοχή μετά την είδηση του θανάτου του ήταν η τελευταία παρουσία του καλλιτέχνη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Λίγες ώρες πριν εντοπιστεί νεκρός, ο Μαρκίδης είχε πραγματοποιήσει ανάρτηση με αφορμή την ταινία «Persona». Σε αυτή επέλεξε να παραθέσει ένα απόσπασμα του Νίκου Καρούζου, το οποίο αναφερόταν στη γέννηση και στην ανθρώπινη ύπαρξη ως μια αινιγματική «παγίδα». Η επιλογή του συγκεκριμένου αποσπάσματος απέκτησε αναπόφευκτα διαφορετική διάσταση μετά τον θάνατό του. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιτρέπουν ασφαλή σύνδεση της ανάρτησης με όσα ακολούθησαν. Πρόκειται για ένα κείμενο φιλοσοφικού και υπαρξιακού χαρακτήρα, θεματολογία που δεν ήταν ξένη προς τις πνευματικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις του Μαρκίδη.
Πίσω από την είδηση του θανάτου του βρίσκεται, άλλωστε, μια καλλιτεχνική πορεία που ξεπέρασε τις τέσσερις δεκαετίες και κινήθηκε παράλληλα στη ζωγραφική, την ποίηση και το δοκίμιο. Ο Χρήστος Μαρκίδης γεννήθηκε στη Δράμα το 1954. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε στην Αθήνα για να ακολουθήσει σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου φοίτησε από το 1974 έως το 1979. Η εκπαίδευσή του δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική. Σπούδασε επίσης νωπογραφία, ιστορία της τέχνης, ρυθμολογία και παιδαγωγική ψυχολογία, αποκτώντας ένα ευρύτερο θεωρητικό υπόβαθρο γύρω από την καλλιτεχνική δημιουργία.
Μετά την αποφοίτησή του έζησε και εργάστηκε για ένα χρονικό διάστημα στο Παρίσι. Αργότερα, από το 1985 έως το 1988, έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για την πραγματοποίηση καλλιτεχνικού έργου στην Ελλάδα. Η παρουσία του στις αίθουσες τέχνης άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα αισθητή από τη δεκαετία του 1980. Η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1984 στην γκαλερί «Νέες Μορφές», ανοίγοντας έναν μεγάλο κύκλο εκθεσιακής δραστηριότητας. Μέχρι το 2025, όταν παρουσιάστηκε αναδρομικά η δουλειά του στο Art Project Space, είχε πραγματοποιήσει συνολικά 15 ατομικές εκθέσεις. Παράλληλα, πήρε μέρος σε περισσότερες από 70 ομαδικές διοργανώσεις εντός και εκτός Ελλάδας.
Έργα του φιλοξενήθηκαν σε σημαντικούς χώρους τέχνης της Αθήνας, αλλά και σε εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Η ανθρώπινη παρουσία βρισκόταν στον πυρήνα μεγάλου μέρους της ζωγραφικής του. Πρόσωπα, ανθρώπινες φιγούρες και νεκρές φύσεις επανέρχονταν στη δουλειά του, μέσα σε συνθέσεις όπου ιδιαίτερη σημασία αποκτούσε η σχέση του ανθρώπου με τον χώρο που τον περιέβαλλε. Χαρακτηριστικό της εικαστικής γραφής του ήταν επίσης το σκοτεινό χρωματικό περιβάλλον. Οι βαθιοί τόνοι συνυπήρχαν με ένα φως που δεν λειτουργούσε απλώς ως τεχνικό στοιχείο, αλλά συχνά αποκτούσε συμβολικό και μεταφυσικό χαρακτήρα.
Ο Μαρκίδης, ωστόσο, δεν περιορίστηκε ποτέ στον καμβά. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα και κείμενα σε λογοτεχνικά περιοδικά, αναπτύσσοντας σταδιακά μια δεύτερη, ιδιαίτερα παραγωγική δημιουργική διαδρομή. Στη βιβλιογραφία του συναντώνται ποιητικές συλλογές όπως τα «Μονόζυγο-Τέσσερα Σχεδιάσματα», «Έως», «Άτια στο σκοτεινό νερό», «Αμώεν», «Κιννάβαρι», «Δράκων κατήλθες» και «Έρεβος ή το άλλο φως». Το 2023 κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος «Ποιήματα 1999-2020», συγκεντρώνοντας περισσότερες από δύο δεκαετίες ποιητικής δημιουργίας του. Σημαντική ήταν και η παρουσία του στο δοκίμιο, με έργα όπως τα «Επτά κείμενα περί Τέχνης» και «Κατάματα». Η σχέση του με τον λόγο επεκτάθηκε ακόμη και στη μουσική: το 2022 κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα το «Γενέθλια Ζέμπρα», όπου ο ίδιος απήγγειλε ποιήματά του πάνω σε μουσική και ηχητική επεξεργασία του Γιάννη Μουρτζόπουλου.