Σε ατμόσφαιρα βαθιάς οδύνης πραγματοποιήθηκε το τελευταίο αντίο στην 15χρονη Άννα-Μαρία, τη νεαρή αθλήτρια που έχασε τόσο άδικα τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα στη Θεσσαλονίκη. Η απώλειά της συγκλόνισε όχι μόνο την οικογένεια και τους φίλους της, αλλά και ολόκληρη την τοπική κοινωνία, τον αθλητικό κόσμο και όσους γνώριζαν το χαμογελαστό κορίτσι που είχε μπροστά του μια ολόκληρη ζωή.
To συγκινητικό αντίο των φίλων της 15χρονης
Ο Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων στη Θέρμη γέμισε από ανθρώπους που θέλησαν να τη συνοδεύσουν στην τελευταία της διαδρομή. Συγγενείς, συμμαθητές, προπονητές, συναθλητές και φίλοι έδωσαν το παρών για να αποχαιρετήσουν τη 15χρονη, η οποία ξεχώριζε για τον χαρακτήρα, την ευγένεια και την αγάπη της για τον αθλητισμό. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν εννέα στενές φίλες της πήραν την απόφαση να εκφωνήσουν έναν επικήδειο λόγο μπροστά σε όλους τους παρευρισκόμενους. Χωρίς να έχουν ενημερώσει κανέναν εκ των προτέρων, στάθηκαν με αξιοθαύμαστο θάρρος απέναντι στο πλήθος και μίλησαν για τη φίλη τους, περιγράφοντας τον άνθρωπο που γνώρισαν και αγάπησαν. Τα λόγια τους λύγισαν ακόμη και τους πιο δυνατούς. Με φωνές που έτρεμαν από τη συγκίνηση, προσπάθησαν να αποτυπώσουν τη ζωντάνια, την καλοσύνη και το φως που σκόρπιζε η Άννα-Μαρία σε όλους γύρω της. Στον συγκινητικό τους αποχαιρετισμό κράτησαν αυτούσιο το μήνυμα που ήθελαν να της στείλουν: «Αν μας ακούς θέλουμε να θυμάσαι μόνο ότι σε αγαπούσαμε, σε αγαπάμε και θα σε αγαπάμε για πάντα και για λίγο ακόμα.»
Η συγκεκριμένη φράση έγινε η πιο δυνατή στιγμή της τελετής, προκαλώντας δάκρυα σε συγγενείς, φίλους αλλά και σε όσους δεν είχαν γνωρίσει ποτέ προσωπικά τη νεαρή αθλήτρια. Οι φίλες της μίλησαν για ένα κορίτσι που δεν ξεχώριζε μόνο για τις αθλητικές του επιδόσεις, αλλά κυρίως για τον χαρακτήρα του. Όπως περιέγραψαν, η Άννα-Μαρία ήταν πάντα δίπλα στους ανθρώπους που αγαπούσε, πρόθυμη να ακούσει, να βοηθήσει και να στηρίξει όσους τη χρειάζονταν. Δεν παρέλειψαν να αναφερθούν στην αισιοδοξία της, στο χαμόγελο που τη συνόδευε σχεδόν κάθε στιγμή και στην ικανότητά της να μετατρέπει ακόμη και τις πιο απλές στιγμές σε όμορφες αναμνήσεις.
Η ίδια είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς της στον αθλητισμό. Διακρινόταν τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στο ταεκβοντό, έχοντας ήδη καταφέρει να ξεχωρίσει για το ταλέντο, την επιμονή και τη συνέπειά της. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί της κάνουν λόγο για ένα παιδί που κυνηγούσε τους στόχους του με πείσμα, χωρίς όμως να χάνει ποτέ την παιδική του αθωότητα.
Η απώλειά της άφησε πίσω ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Οι φίλες της περιέγραψαν πως είναι αδύνατο να αποδεχθούν ότι δεν θα τη δουν ξανά στα σχολικά θρανία, στις προπονήσεις, στις βόλτες και στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας που μέχρι πριν από λίγες ημέρες θεωρούσαν δεδομένες. Μέσα στον επικήδειο λόγο τους εξέφρασαν και μια ακόμη σκέψη που συγκίνησε όλους όσοι βρίσκονταν στην εκκλησία: «Αφήνεις ένα κενό που δεν καλύπτεται όσο και να προσπαθήσουμε.»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η εικόνα των συνομηλίκων της που έφτασαν στην κηδεία φορώντας λευκές μπλούζες, επιλέγοντας το λευκό ως σύμβολο αγνότητας και αθωότητας. Πολλοί κρατούσαν λευκά και κόκκινα τριαντάφυλλα, ενώ αρκετοί δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Τα στεφάνια που τοποθετήθηκαν γύρω από το φέρετρο μετέφεραν επίσης μηνύματα αγάπης και αποχαιρετισμού. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες της την αποχαιρέτησαν με λόγια γεμάτα τρυφερότητα, ενώ η νονά της, οι συμμαθητές της, οι καθηγητές της και άνθρωποι από τον αθλητικό χώρο εξέφρασαν τον πόνο τους για την πρόωρη απώλειά της.
Το παρών έδωσαν και εκπρόσωποι της οικογένειας του ΠΑΟΚ, καθώς η Άννα-Μαρία είχε συνδέσει σημαντικό κομμάτι της ζωής της με τον σύλλογο, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο ως αθλήτρια όσο και ως άνθρωπος. Η τραγική ιστορία της 15χρονης έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό για τα τροχαία δυστυχήματα που συνεχίζουν να στοιχίζουν ζωές νέων ανθρώπων. Παράλληλα, ανέδειξε για ακόμη μία φορά πόσο εύθραυστη μπορεί να αποδειχθεί η ανθρώπινη ζωή και πόσο σημαντικό είναι να εκφράζουμε καθημερινά την αγάπη μας στους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας.
Η Άννα-Μαρία έφυγε πολύ νωρίς, όμως όσοι τη γνώρισαν επιμένουν ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Το χαμόγελό της, η καλοσύνη της, η αγάπη της για τον αθλητισμό και οι στιγμές που μοιράστηκε με τους δικούς της ανθρώπους θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στις αναμνήσεις τους. Το τελευταίο αντίο δεν ήταν μόνο ένας αποχαιρετισμός. Ήταν μια υπόσχεση ότι η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή και ότι το όνομά της θα συνεχίσει να συνοδεύεται από αγάπη, υπερηφάνεια και βαθιά συγκίνηση. Η πιο δυνατή υπόσχεση της ημέρας ειπώθηκε από τις φίλες της, οι οποίες, μέσα στον αβάσταχτο πόνο τους, κατάφεραν να βρουν τη δύναμη να της πουν αυτό που ένιωθαν όλοι όσοι βρέθηκαν εκεί: «Αν μας ακούς θέλουμε να θυμάσαι μόνο ότι σε αγαπούσαμε, σε αγαπάμε και θα σε αγαπάμε για πάντα και για λίγο ακόμα.»