Ο γαμπρός μου και η μητέρα του πέταξαν την κόρη μου σε μια στάση λεωφορείου και στις πέντε το πρωί με πήραν τηλέφωνο: «Έλα να την πάρεις, δεν τη χρειαζόμαστε πια» 😢
Όταν έφτασα, η κόρη μου μετά βίας ανέπνεε. Ήταν ξαπλωμένη στο παγωμένο τσιμέντο, γεμάτη μελανιές. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα — αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να λογοδοτήσουν για όλα.
Στις πέντε το πρωί με πήρε τηλέφωνο ο γαμπρός μου. Η φωνή του ήταν ψυχρή, χωρίς κανένα συναίσθημα.
«Έλα να πάρεις την κόρη σου από τη στάση. Δεν τη χρειαζόμαστε πια».
Στην αρχή δεν κατάλαβα καν τι είχα ακούσει. Ρώτησα τι συμβαίνει, αλλά εκείνος απλώς έκλεισε το τηλέφωνο.
Οδηγούσα στον βρεγμένο δρόμο μέσα στη βροχή, χωρίς να νιώθω ούτε τα χέρια ούτε τα πόδια μου. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα πως ακουγόταν μέσα στο αυτοκίνητο. Η δική μου Λώρα είναι μόλις είκοσι τεσσάρων ετών. Πριν τρία χρόνια παντρεύτηκε τον Ντάνιελ από εύπορη οικογένεια. Πάντα την κοιτούσαν αφ’ υψηλού, αλλά νόμιζα ότι ήταν απλώς αλαζονεία. Έκανα λάθος.
Όταν έφτασα στη στάση, τα φώτα της αστυνομίας αναβόσβηναν ήδη. Η Λώρα ήταν ξαπλωμένη στο παγωμένο τσιμέντο, κουλουριασμένη σαν παιδί. Φορούσε ένα λεπτό νυχτικό, μούσκεμα από τη βροχή. Το πρόσωπό της ήταν πρησμένο, γεμάτο μελανιές. Το πόδι της ήταν γυρισμένο σε αφύσικη γωνία.
Έπεσα στα γόνατα δίπλα της.
Ανέπνεε βαριά, με ρόγχο. Τα χείλη της έτρεμαν.
«Μαμά…» ψιθύρισε.
Την αγκάλιασα και τη ρώτησα ποιος το έκανε αυτό.
Μιλούσε με δυσκολία. Είπε ότι όλα ξεκίνησαν εξαιτίας των ασημένιων μαχαιροπίρουνων. Δεν τα είχε «γυαλίσει σωστά». Η πεθερά της κρατούσε τα χέρια της. Ο άντρας της τη χτυπούσε με ένα μπαστούνι του γκολφ. Της έλεγαν ότι δεν αξίζει τίποτα, ότι η θέση της είναι στον δρόμο.
Πήγα την κόρη μου στο νοσοκομείο. Οι γιατροί την πήγαν αμέσως στο χειρουργείο.
Μετά από μερικές ώρες βγήκε ο γιατρός.
Μιλούσε ήρεμα, αλλά στα μάτια του όλα ήταν ξεκάθαρα χωρίς λόγια. Κάταγμα κρανίου, ρήξη σπλήνας, πολλαπλά κατάγματα, σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Η Λώρα έπεσε σε κώμα. Στην κλίμακα της Γλασκώβης — η χαμηλότερη βαθμολογία.
Ρώτησα αν υπάρχει ελπίδα. Ο γιατρός απάντησε ειλικρινά ότι ακόμη κι αν επιζήσει, η Λώρα που ήξερα ίσως να μην επιστρέψει ποτέ.
Μπήκα στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Τα μηχανήματα έκαναν ήχους απαλά. Λευκοί τοίχοι, ψυχρό φως. Το κορίτσι μου ήταν ακίνητο, με σωλήνα στο στόμα και καλώδια στο στήθος.
Κάθισα δίπλα της και της κράτησα το χέρι. Ήταν κρύο.
Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία σκέψη. Εκείνη τη στιγμή ο Ντάνιελ πιθανότατα κοιμόταν στο σπίτι του. Η μητέρα του έπινε τσάι και ένιωθε πως είχε δίκιο.
Κοιμούνταν ήρεμα. Ενώ η κόρη μου πάλευε για τη ζωή της.
Έσφιξα το μπράτσο της πολυθρόνας τόσο δυνατά που ράγισε κάτω από το χέρι μου.
Και τότε κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν το τέλος. Ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να λογοδοτήσουν για όλα.
Δεν πήγα στο σπίτι τους ούτε έκανα σκηνή. Ούτε καν ασχολήθηκα με την αστυνομία, γιατί ο νόμος είναι πάντα με το μέρος των πλουσίων.
Έδωσα τα βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας της στάσης σε έναν γνωστό μπλόγκερ. Έχει πάνω από εκατό χιλιάδες ακόλουθους. Δημοσίευσε το βίντεο χωρίς περιττά σχόλια.
Μέσα σε μία μέρα το επώνυμό τους δεν ακουγόταν πια με σεβασμό. Το βίντεο διαδόθηκε στο διαδίκτυο. Οι άνθρωποι έγραφαν, κοινοποιούσαν, συζητούσαν. Το όνομά τους δεν άνοιγε πια πόρτες.
Όπως έμαθα αργότερα, ο Ντάνιελ άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην επιχείρησή του. Οι συνεργάτες διέκοψαν τα συμβόλαια. Μέσα σε λίγους μήνες έχασε δεκάδες εκατομμύρια.
Συγγενείς που πριν καμάρωναν για το κύρος της οικογένειας άρχισαν να κρατούν αποστάσεις. Κανείς δεν ήθελε να βρίσκεται κοντά σε όσους πλέον περιφρονούνταν.
Κι εγώ όλο αυτό το διάστημα καθόμουν στο νοσοκομείο δίπλα στη Λώρα.
Μετά από δύο μήνες άνοιξε τα μάτια της.
Οι γιατροί έλεγαν πως ήταν σχεδόν θαύμα. Μιλάει ακόμη σιγά, κουράζεται γρήγορα, δυσκολεύεται να κινηθεί, αλλά είναι ζωντανή. Μας περιμένει μια μακρά αποκατάσταση.
Εύχομαι υγεία στην κόρη μου. 💖
Source: https://stay-glamour.com/moya-doch-v-kom