Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται στο ζήτημα των βραχυχρόνιων μισθώσεων, καθώς πρόσφατη δικαστική απόφαση διαμορφώνει νέα δεδομένα για τη λειτουργία διαμερισμάτων που διατίθενται μέσω πλατφορμών όπως το Airbnb. Η υπόθεση αφορά τη σύγκρουση ανάμεσα σε ιδιοκτήτες που αξιοποιούν τα ακίνητά τους για τουριστική εκμετάλλευση και σε ενοίκους πολυκατοικιών που υποστηρίζουν ότι η συνεχής εναλλαγή επισκεπτών επηρεάζει την ποιότητα της καθημερινής τους ζωής, αλλά και την ασφάλεια των κοινόχρηστων χώρων. Με την απόφασή του, το αρμόδιο δικαστήριο έκρινε ότι όταν ο κανονισμός μιας πολυκατοικίας προβλέπει ρητά πως τα διαμερίσματα προορίζονται αποκλειστικά για χρήση κατοικίας, τότε δεν επιτρέπεται η αξιοποίησή τους ως καταλυμάτων βραχυχρόνιας μίσθωσης.
Η υπόθεση που έφτασε στη Δικαιοσύνη
Σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο», η συγκεκριμένη υπόθεση ξεκίνησε ύστερα από προσφυγή της διαχειρίστριας πολυκατοικίας, η οποία εκπροσωπούσε τους συνιδιοκτήτες του κτιρίου. Σύμφωνα με όσα υποστηρίχθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, εταιρεία που είχε στην κατοχή της διαμέρισμα στο συγκεκριμένο κτίριο προχώρησε στην τουριστική του εκμετάλλευση μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, παρά το γεγονός ότι ο κανονισμός της πολυκατοικίας προέβλεπε διαφορετική χρήση. Οι ένοικοι υποστήριξαν ότι η συνεχής εναλλαγή επισκεπτών είχε ως αποτέλεσμα αυξημένη όχληση, μεγαλύτερη χρήση των κοινόχρηστων εγκαταστάσεων και προβλήματα που σχετίζονταν με την ασφάλεια του κτιρίου.
Στην αίτηση αναφερόταν ότι «κατά παράβαση του κανονισμού, προέβη, κατά το θέρος του 2025 σε καταχώριση του ακινήτου της σε ιστοσελίδα του διαδικτύου κι έκτοτε το εκμεταλλεύεται ως τουριστικό κατάλυμα με το σύστημα της βραχυχρόνιας μίσθωσης (Airbnb)». Παράλληλα επισημαινόταν ότι «οι πελάτες σε καθημερινή βάση οχλαγωγούν τόσο κατά την παραμονή στο διαμέρισμα όπου διαμένουν, όσο και στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής, ακόμη και κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, ενώ προβαίνουν και σε λοιπές ενέργειες που σχετίζονται με την υπερεντατική χρήση των κοινόχρηστων χώρων και την ασυνήθη φθορά τους, ενώ παράλληλα εγείρονται και ζητήματα παραβίασης της ασφάλειας της οικοδομής με την άκριτη είσοδο τρίτων προσώπων, διαταράσσοντας την ομαλή διαμονή των ενοίκων στις ιδιόκτητες κατοικίες τους».
Καθοριστικό ρόλο στην κρίση του δικαστηρίου έπαιξε ο κανονισμός της πολυκατοικίας. Στο σκεπτικό της απόφασης επισημαίνεται ότι «στις μεταξύ των συνιδιοκτητών σχέσεις ο κανονισμός επέχει ισχύ νόμου», γεγονός που σημαίνει ότι οι όροι που περιλαμβάνονται σε αυτόν δεσμεύουν όλους τους ιδιοκτήτες και πρέπει να τηρούνται. Παρότι κατά τη σύνταξη πολλών κανονισμών δεν υπήρχε ακόμη το μοντέλο των βραχυχρόνιων μισθώσεων, το δικαστήριο έκρινε ότι η ερμηνεία τους πρέπει να γίνεται με βάση τον σκοπό που είχαν οι συνιδιοκτήτες όταν συμφώνησαν τους συγκεκριμένους όρους.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην απόφαση: «είναι αλήθεια ότι στον ανωτέρω όρο δεν αναφέρεται ρητά η απαγόρευση χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών για βραχυχρόνιες μισθώσεις, λόγω αδυναμίας πρόβλεψης των εν λόγω μισθώσεων κατά τον χρόνο κατάρτισης. Το κενό αυτό θα πρέπει να συμπληρωθεί, λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών, ερμηνεύοντας την εικαζόμενη βούληση των συμβαλλόμενων μερών, εάν γνώριζαν τη δυνατότητα τέτοιας χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών κατά τον χρόνο κατάρτισης του κανονισμού».
Παράλληλα το δικαστήριο σημειώνει: «Η βούληση των μερών, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω στοιχεία, αλλά και από το σύνολο του κανονισμού, ιδίως δε από την απαγόρευση της χρήσης των διαμερισμάτων ως ξενοδοχείου ή τύπου ξενοδοχείου ή προς παροχή υπηρεσιών που προκαλούν συρροή μεγάλου αριθμού επισκεπτών ή ασυνήθη θόρυβο, ήταν να συμπεριλάβουν και τις εν λόγω μισθώσεις στην απαγόρευση αυτή, αν ήταν γνωστή η δυνατότητα κατάρτισης τέτοιων μισθώσεων».
Με βάση την απόφαση, η εταιρεία που εκμεταλλευόταν το διαμέρισμα καλείται να διακόψει τη χρήση του ως ακινήτου βραχυχρόνιας μίσθωσης. Το δικαστήριο αποφάσισε να δικαιώσει τη διαχειρίστρια της πολυκατοικίας και υποχρεώνει την εταιρεία «να παύσει και να μην επαναλάβει στο μέλλον την επαγγελματική χρήση της οικοδομής οριζόντιας ιδιοκτησίας με το καθεστώς των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Επίσης, πρέπει να απειληθεί σε βάρος της καθ’ ης χρηματική ποινή για κάθε παράβαση του διατακτικού της παρούσας απόφασης». Η συγκεκριμένη κρίση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και για αντίστοιχες υποθέσεις που ενδέχεται να οδηγηθούν στο μέλλον ενώπιον των δικαστηρίων.